zawartość strony
Druga połowa i schyłek XVII w. w Krakowie to okres niemal
całkowitego zamierania życia naukowego związanego z astronomią i
jedynie praktyczna dziedzina astronomii jaką byłą gnomonika
przedstawiała się nieco lepiej. Opierała się ona już nie na
uniwersytecie, lecz na zakonie jezuickim, gdzie powstają prace
mające wyraźnie naukowy charakter a oparte na dziełach Claviusa i
Kirchera. Jakub Swietecki jest autorem krótkiej, acz skondensowanej
rozprawki poruszającej w sposób naukowy
Z równania tego wynika, że w okresie, kiedy równanie czasu ma
wartość dodatnią, zegar słoneczny śpieszy się, w okresie zaś
ujemnego równania czasu spóĽnia się, przy tym stale różnica: czas
zegar – czas letni równa się równaniu czasu. Wartość tę podaje
załączona tabelka i wykres.
Zegary słoneczne i dawne przyrządy
astronomiczne | Archiwa | Typy zegarów
słonecznych
Jeżeli zegar słoneczny ma służyć tylko przez krótki letni okres,
możemy przyjąć pewną stałą, średnią wartość równania czasu dla tego
okresu i poprawkę wynikającą z tej wartości uwzględnić razem z
poprzednią poprawką P. Korzystny jest pod tym względem fakt, że w
czasie miesięcy letnich równanie czasu przybiera stosunkowo małe
wartości przekraczające -5 minut tylko w końcu lipca i z początkiem
sierpnia. Możemy więc w przybliżeniu w ogóle nie uwzględniać tej
Tworzymy, jeszcze nieformalny, zespół przyjaciół pochłoniętych
zainteresowaniami gnomonicznymi i tworzeniem zegarów słonecznych.
Krótki przegląd postaci związanych z gnomoniką, oraz ich osiągnięć.
Marcin Bylica z Olkusza – (1480-1487) połączył precyzyjnie
wykreślone zegary słoneczne z instrumentami astronomicznymi.
Mikołaj Kopernik – (1517) wynalazł i zastosował metodę refleksji w
budowie zegarów słonecznych. Jan Heweliusz – (1638) skonstruował
nowy typ zegara słonecznego, produkowanego do XVIII w. Stanisław
Pudłowski – (1649) opracował metodę kreślenia linii gnomonicznych
[...]
